Κική Δημουλά, είπε κάποιες αλήθειες και αμέσως την έκαναν ρατσίστρια!

Στην Ελλάδα του 2013 έχεις απόλυτη ελευθερία να είσαι υπέρ των μεταναστών, νόμιμων ή λαθραίων, αλλά αν τολμήσεις να πεις μια κουβέντα εναντίον τους είσαι ρατσιστής.

Ο φασισμός σε όλο του το μεγαλείο! Επειδή δηλαδή η γνωστή συγγραφέας Κική Δημουλά δήλωσε πως μετανάστες έστειλαν δυο φορές την αδελφή της στο νοσοκομείο, πως ο φόβος στην περιοχή της είναι μεγάλος και πως την πλατεία της Κυψέλης την έχουν καταλάβει ξένοι και δεν μπορείς να κάνεις μια βόλτα, να καθίσεις σε ένα παγκάκι διευκρινίζοντας πως δεν είναι όλοι οι ξένοι ληστές, είναι ρατσίστρια;...

Όταν δηλαδή πει κάποιες αλήθειες, πράγματα που αποδεδειγμένα έγιναν από μετανάστες τι σημαίνει… πως κάνει ρατσιστικές δηλώσεις;

Κάπου θα πρέπει να μπει ένα τέλος με αυτές τις ηλιθιότητες και κυρίως με την ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ των πάσης φύσεως τάχαμου προοδευτικών, πως όποιος μιλάει για την εγκληματικότητα των μεταναστών είναι ρατσιστής.

Δεν κατάλαβαν καλά, καθόλου καλά… Τους αρέσει ή όχι οι αλήθειες θα πρέπει να λέγονται.

Το χειρότερο από όλα είναι πως με την ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ οι κύριοι αυτοί, τροφοδοτούν  πράματα και καταστάσεις, ρίχνοντας νερό στον μύλο αυτών που θέλουν να απομονώσουν. Και το κυριότερο ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΝΟΥΜΕ ΛΟΓΟ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ, ΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΑΡΕΣΟΥΝ ΕΙΤΕ ΟΧΙ.

Για να πάρετε μια ιδέα διαβάστε τι ακριβώς είπε η κα Δημουλά και βγάλετε συμπέρασμα:

«Σας λέω ένα πάρα πολύ συγκεκριμένο πράγμα: Πυθίας 42 ήταν το πατρικό μου όπου ζει σε ένα διαμέρισμα η αδελφή μου. Δύο φορές την πήγαν στο νοσοκομείο, δύο φορές την παραμόρφωσε ένας έξω από το σπίτι διότι δεν έβρισκε τα κλειδιά για να μπει μέσα...

Την πρώτη φορά και εκείνη και τον άνδρα της επί δύο ώρες τους έκλεισαν το στόμα, τους έκλεισαν στο μπάνιο και έκλεβαν το σπίτι ανενόχλητοι.

Περιορισμένα περιστατικά ναι αλλά ο φόβος είναι απεριόριστος. Δεν θέλω να πω ότι οι ξένοι της Κυψέλης είναι και ληστές.

Πάντως εάν πάει κανείς στην πλατεία της Κυψέλης, δεν έχει χώρο να πατήσει. Στα δε παγκάκια κάθονται άνθρωποι ξένοι - πολύ φυσικό βέβαια πώς να περάσουν την ώρα τους - και παίζουν κάτι δικά τους χαρτιά και με χαρτάκια γεμίζει ο τόπος.

Βεβαίως οι Κυψελιώτες έχουν εκτοπιστεί, αυτό είναι μια πραγματικότητα, βεβαίως τους αγαπάμε τους ξένους αφού φύγαν από εκεί για έλθουν και να ζήσουν να δουλέψουν αλλά κάπως πρέπει να μοιραστούν οι χώροι.»