Οι δικοί μας μόνοι!

Κάπου θα πάμε, κάποιους θα συναντήσουμε, με κάποιους θα βρεθούμε αυτές τις Άγιες για πολλούς από μας, εορταστικές για κάποιους άλλους μέρες. Μήπως, όμως, κάπου σε μια άκρη, στο χωριό, στην πόλη, λίγο παραπέρα, κάποιος δικός μας, κάποιος για τον οποίο θεωρούμε αυτονόητη την αγάπη μας, περιμένει να αισθανθεί αυτό το αυτονόητο; Ένας πατέρας, παππούς, μια μάνα, γιαγιά περιμένουν αυτές τις μέρες να σπάσουμε το περίβλημα της μοναξιάς με το οποίο τους έχει αποκόψει από πολλά και πολλούς η ζωή και να βρεθούμε κοντά τους;

Βρε αδερφέ, όλο τον χρόνο, βρισκόμαστε με φίλους, γνωστούς, με παρέες διάφορες, ξεχνώντας τους δικούς μας που μόνοι σε μια άκρη περιμένουν την «ελεημοσύνη» μας;

Μήπως θα έπρεπε να τους αγκαλιάσουμε, να τους φέρουμε πιο κοντά μας, έστω και αυτές τις μέρες που θεωρούνται και είναι οικογενειακές;

Φυσικά το καλύτερο θα ήταν να μην τους είχαμε απομακρύνει, να ήταν ένα κομμάτι της καθημερινότητας μας να μην τους κάναμε να νιώθουν βάρος ή ανεπιθύμητοι, αλλά αφού ήρθαν έτσι τα πράγματα, ας μην αφήσουμε τις όποιες υποχρεώσεις να μας κρατήσουν μακριά τους.

Ας μην ξεχνάμε πως ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΜΟΝΟΙ είναι δημιούργημα και δικό μας.

ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΜΟΝΟΙ, αυτές τις μέρες ας μην είναι μόνοι.