Ο Διονύσιος Σολωμός (8 Απριλίου 1798 - 9 Φεβρουαρίου 1857) ήταν Έλληνας ποιητής, περισσότερο γνωστός για τη συγγραφή του
ποιήματος Ύμνος εις την Ελευθερίαν, οι πρώτες δύο
στροφές του οποίου έγιναν ο εθνικός ύμνος των Ελλήνων (Ελλάδας καιΚύπρου)....
Κεντρικό πρόσωπο της Επτανησιακής σχολής, ο Διονύσιος
Σολωμός θεωρήθηκε και θεωρείται ο εθνικός ποιητής των Ελλήνων, όχι μόνον γιατί
έγραψε τον Εθνικό Ύμνο, αλλά και γιατί αξιοποίησε την προγενέστερη ποιητική
παράδοση (κρητική λογοτεχνία, Δημοτικό τραγούδι) και ήταν ο πρώτος που
καλλιέργησε συστηματικά τη δημοτική γλώσσα και άνοιξε τον δρόμο για τη
χρησιμοποίησή της στη λογοτεχνία, αλλάζοντας ακόμη περισσότερο τη στάθμη της.[1] Σύμφωνα
με τις απόψεις του δημιουργούσε«από τον ρομαντισμό μαζί με τον κλασικισμό
ένα [...]είδος μιχτό, αλλά νόμιμο[...]».[2][3]
Εκτός από τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν, τα
σπουδαιότερα έργα του είναι: Ο Κρητικός, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Ο
Πόρφυρας, Η Γυναίκα της Ζάκυθος, Λάμπρος. Το βασικό
χαρακτηριστικό της ποιητικής παραγωγής του είναι η αποσπασματική μορφή: κανένα
από τα ποιήματα που έγραψε μετά τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν δεν είναι
ολοκληρωμένο και με ελάχιστες εξαιρέσεις, τίποτα δεν δημοσιεύτηκε από τον ίδιο.
Ο Κώστας Βάρναλης περιέγραψε εύστοχα την
αποσπασματικότητα του σολωμικού έργου με τη φράση «...(Ο Σολωμός) πάντα τα έγραφε,
αλλά ποτές του δεν τα έγραψε».[4]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΚΟΣΜΙΟΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΕ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΓΡΑΦΗ